Veel bands zijn in staat mooie beelden te scheppen met prachtige kleuren, gedetailleerde patronen en indrukwekkende schakeringen in emotie, gevat in een inspirerend kader. Maar dat is voor Lesoir slechts een opstapje naar het grotere geheel. Veel kunstwerken worden begrensd door afmetingen, regels en omvang; dat geldt niet voor Latitude, het nieuwe album van Lesoir. Ter illustratie: Da Vinci’s Mona Lisa is zeer indrukwekkend om naar te kijken, maar hoe spectaculair zou het zijn om deze mysterieuze vrouw op het doek in het echt mee kan maken? Dat is een mooie manier om de relatie tussen Latitude en andere artrock albums te beschrijven.

Het oog is tot veel meer in staat dan het visualiseren van een reeks beelden; elke emotie wordt in gang gezet door wat het oog ziet. Hetzelfde geldt voor het gehoor. Muziek kan slechts een concentratie van geluiden zijn, maar soms gaat het meer de diepte in en onthult de pure waarheid. Lesoir is erin geslaagd een dergelijke betovering te bewerkstelligen op Latitude.

In vergelijking met voorgaande albums heeft Lesoir dit keer de focus nog meer verlegd naar een progressieve artistieke richting die melodie boven boosheid plaatst. Er is meer dan ooit een duidelijke, zowel experimentele als ambitieuze, balans tussen songteksten, melodie, groove en explosieve dynamiek. Zo streefde de band er tijdens het mixen van het album naar om de muziek de ruimte te geven om te kunnen ademen. Het was dan ook uiterst handig om, in die context, een geluidstovenaar als John Cornfield achter de knoppen te hebben. Naast zijn vele andere prestaties is Cornfield de man die verantwoordelijk is voor de legendarische sound op het Muse-album Absolution.

De geraffineerd opgebouwde soundscape levert ook een belangrijke bijdrage aan de vorming van een zorgvuldig gedefinieerde en uit meerdere lagen bestaand reliëf dat het lyrische gehalte verbindt aan de driedimensionale kunstvorm. Of het nu gaat over klimaatverandering, de rol van de mens op deze planeet of het bloedstollende verhaal van Ferry Zandvliet, vriend van de band en overlevende van de terroristische aanslag op de Bataclan, Lesoir versmelt de pracht van melancholie met rake, levensechte teksten. Het resultaat is muziek die indruk maakt en (tegelijkertijd) beroert.

Het album werd opgenomen in de Sawmills Studio van geluidsmeester John Cornfield. Maar dat is niet alles: voor Latitude riep de band ook de hulp in van The Pineapple Thief-frontman Bruce Soord als co-producer. Die samenwerking gaf de songs de benodigde diepte waarin de complexe composities geplaatst konden worden. Nooit eerder wisten Maartje (zang, fluit, piano), El

eën (zang,

gitaar, keyboards, percussie), Ingo (gitaar), Bob (drums) en Ingo (bas) het hart van hun muziek zo

precies te vatten.

Latitude barst uit zijn voegen van levendigheid en verplettert grenzen, waardoor een geheel nieuwe

muzikale dimensie ontstaat.

Comments

comments